V NIEDZIELA ZWYKŁA

Sakrament namaszczenia chorych – duchowe wsparcie w cierpieniu i chorobie

W życiu każdego człowieka przychodzą momenty, gdy cierpienie i choroba stają się trudnym doświadczeniem, wystawiającym na próbę nie tylko ciało, ale również ducha. Kościół katolicki, idąc za przykładem Chrystusa, który z miłością pochylał się nad chorymi i cierpiącymi, ofiaruje wiernym sakrament namaszczenia chorych jako źródło duchowej siły i łaski w tych trudnych chwilach. „Chorowaniu towarzyszy niepokój, a nawet udręka. Wówczas to człowiek szczególnie potrzebuje nadziei, która wykracza poza perspektywę cierpienia i śmierci” – pisał św. Jan Paweł II w liście apostolskim „Salvifici doloris”. Sakrament namaszczenia chorych jest właśnie takim znakiem nadziei i Bożej obecności w najciemniejszych chwilach ludzkiego życia.

Czym jest sakrament namaszczenia chorych i jakie jest jego biblijne pochodzenie?

Namaszczenie chorych to jeden z siedmiu sakramentów Kościoła katolickiego, należący do grupy sakramentów uzdrowienia. Jego biblijne korzenie sięgają zarówno praktyki apostolskiej, jak i wyraźnego polecenia Chrystusa. W Ewangelii św. Marka czytamy, że apostołowie „wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali” (Mk 6,13). Jeszcze bardziej bezpośrednie wskazanie znajdujemy w Liście św. Jakuba: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,14-15). Te słowa stały się fundamentem sakramentalnej praktyki Kościoła, która przez wieki ewoluowała, zachowując jednak swoją istotę. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa namaszczenie chorych było powszechną praktyką, o czym świadczą pisma Ojców Kościoła. Święty Cezary z Arles (VI w.) pisał: „Ilekroć pojawia się jakaś choroba, niech chory przyjmie Ciało i Krew Chrystusa i niech z wiarą namaści swe ciało, aby spełniło się to, co jest napisane: Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów…”. W polskiej tradycji religijnej namaszczenie chorych przez długi czas funkcjonowało w świadomości wiernych jako „ostatnie namaszczenie”, kojarzone głównie z momentem umierania. Dopiero reforma liturgiczna po Soborze Watykańskim II (1962-1965) przywróciła pierwotne rozumienie tego sakramentu jako wsparcia dla chorych, niekoniecznie znajdujących się w obliczu śmierci.

Kto może przyjąć namaszczenie chorych i w jakich okolicznościach?

„Przez święte chorych namaszczenie i modlitwę kapłanów cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbionemu Panu, aby ich podźwignął i zbawił; a nadto zachęca ich, aby łącząc się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa, przysparzali dobra Ludowi Bożemu”. Namaszczenie chorych „nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości”

OGŁOSZENIA PARAFIALNE 8.02.2026 r.